آه ای انسان­ها! از شما چه بسیار چیزها که آموخته ام

اگر خداوند برای لحظهای فراموش می­کرد که من عروسکی کهنه­ام و تکه کوچک دیگری زندگی به من ارزانی میداشت،
احتمالآ همه آنچه را به فکرم می­رسید نمی­گفتم، بلکه به همه چیزهایی که می­گفتم فکر می­کردم؛ ارج همه چیز در نظر من نه در ارزش آنها که در معنایی می بود که دارند؛
کمتر می­خوابیدم و بیشتر رویا می­دیدم، چون می­دانستم هر دقیقه که چشممان را بر هم می­گذاریم شصت ثانیه نور را از دست می­دهیم؛
هنگامی که دیگران می­ایستادند راه می­رفتم و هنگامی که دیگران می­خوابیدند، بیدار می­ماندم؛ هنگامی که دیگران صحبت می­کردند گوش می­دادم؛
و از خوردن بستنی شکلاتی چه حظی که نمی­بردم!
اگر خداوند تکه­ای دیگر از زندگی به من ارزانی می داشت،
قبائی ساده می­پوشیدم، نخست به خورشید چشم می­دوختم و نه تنها جسمم بلکه روحم را عریان می­کردم؛
خدایا! اگر دل در سینه­ام همچنان می­تپید، نفرتم را بر یخ می­نوشتم و طلوع آفتاب را انتظار می­کشیدم . . .
با اشکهایم گلهای سرخ را آبیاری می­کردم تا درد خارهاشان و بوسه گلبرگهاشان در جانم بخلد.
خدایا! اگر تکه­ای زندگی می­داشتم،
نمی­گذاشتم حتی یک روز بگذرد بی­آنکه به مردمی که دوستشان دارم نگویم که دوستشان دارم؛
به همه مردان و زنان می­قبولاندم که محبوب منند و در کمند عشق زندگی می­کردم؛
به انسانها نشان می­دادم که چه در اشتباهند که گمان می­برند وقتی پیر شدند دیگر نمی­توانند عاشق باشند و نمی­دانند زمانی پیر می­شوند که دیگر نتوانند عاشق باشند!
به هر کودکی دو بال می­دادم اما رهایش می­کردم تا خود پرواز را بیاموزد؛
به سالخوردگان یاد می­دادم که مرگ نه با سالخوردگی که با فراموشی سر می­رسد.
آه ای انسان­ها! از شما چه بسیار چیزها که آموخته ام؛
من دریافته­ام که همگان می­خواهند در قله کوه زندگی کنند بی آنکه بدانند خوشبختی واقعی وابسته سنجه­ای است که در دست دارند؛
دریافته­ام که وقتی طفل نوزاد برای اولین بار با مشت کوچکش انگشت پدر را می­فشارد، او را برای همیشه به دام می­اندازد؛
که یک انسان فقط هنگامی حق دارد به انسان دیگر از بالا به پائین بنگرد که ناگزیر باشد او را یاری دهد تا روی پای خود بایستد؛
من از شما بس چیزها آموخته ام، اما در حقیقت فایده چندانی ندارد، چون هنگامی که آنها را در این چمدان می­گذارم، بدبختانه در بستر مرگ خواهم بود.

(نامه خداحافظی گابریل گارسیا مارکز)